در ادعیه و آداب سوارى

در ادعیه و آداب سوارى

در ادعیه و آداب سوارى

در ادعیه و آداب سوارى

 


از حضرت رسول (صلى الله علیه وآله و سلم ) منقول است که چون کسى بر چهارپائى سوار شود و بسم الله بگوید ملکى ردیف او میشود و اورا نگاه مى دارد تافرود آید در وقت سوار شدن بسم الله نگوید شیطان ردیف او میشود و باومیگوید خوانندگى بکن و اگر نتواند خوانندگى کرد باو مى گوید که آرزوهاى باطل محال بکن پس او پیوسته در آرزو است تاپائین آید و فرمود که هرکه در وقت سوارى بگوید بِسْمِ اللّهِ لاحَوْلَ وَلا قُوَّهَ اِلاّ بِاللّهِ اَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى هَدانا لِهذا وَما کُنّا لِنَهْتَدى لَوْلا اَنْ هَدانَا اللّهُ سُبْحانَ الَّذى سَخَّرَ لَنا هذا وَما کُنّا لَهُ مُقْرِنینَ البته محفوظ باشد خود وچهار پایش تا فرود آید.
ازحضرت روسول (صلى الله علیه وآله وسلم ) منقول است که هرکه سوار شود و آیه الکرسى بخواند پس بگوید اَسْتَغْفِرُ اللّهَ الَّذى لااِل هَ اِلاّ هُوَ الْحَىُّ الْقَیُّومُ وَاَتُوبُ اِلَیْهِ اَللّهُمَّ اغْفِرْ لى ذُنُوبى فَاِنَّهُ لایَغْفِرُ الذُّنُوبَ اِلاّ اَنْتَ حق تعالى بملائکه خطاب فرماید که بنده من میداند که گناهان را غیر از من کسى نمیامرزد پس گواه باشید که گناهان اورا آمرزیدم .
از حضرت امیر المؤ منین (علیه السلام ) منقول است که چون سوار شوید بر چهارپایان ، خدا را یاد کنید و بگوئید سُبْحانَ الَّذى سَخَّرَ لَنا هذا وَما کُنّا لَهُ مُقْرِنینَ وَاِنّا اِلى رَبِّنا مُنْقَلِبُونَ.
از على بن ربیعه منقول است که حضرت امیر المؤ منین (علیه السلام ) چون پا در رکاب گذاشتن گفتند بسم الله پس چون درست سوار شدند این دعا خواندند اَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى کَرَّمْنا وَحَمَلْنا فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقَنا مِنَ الطَّیِّباتِ وَفَضَّلْنا عَلى کَثیرٍ مِمَّ خَلَقَ تَفْضیلاً سُبْحانَ الَّذى سَخَّرَ لَنا هذا وَما کُنّا لَهُ مُقْرِنى نَ پس سه مرتبه سُبْحانَ اللّهِ وسه مرتبه اَلْحَمْدُ لِلّهِ وسه مرتبه اَللّهُ اَکْبَرُ فرمودند پس این دعا خواندند رَبِّ اغْفِرْ لى فَاِنَّهُ لایَغْفِرُ الذُّنُوبَ اِلاّ اَنْتِ.
در روایت دیگر منقول است که چون حضرت صادق (علیه السلام ) پا در رکاب مى گذاشتند میفرمودند سُبْحانَ الَّذى سَخَّرَ لَنا هذا وَما کُنّا لَهُ مُقْرِنینَ وهفت مرتبه اَلْحَمْدُ لِلّهِ وهفت مرتبه لااِلهَ اِلاّ اللّهُ میگفتند و در روایت دیگر منقول است که چون آنحضرت سوار شتر میشدند این دعا میخواند بِسْمِ اللّهِ وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّهَ اِلاّ بِاللّهِ سُبْحانَ الَّذى سَخَّرَ لَنا هذا وَما کُنّا لَهُ مُقْرِنینَ وَاِنّا اِلَى رِبِّنا لَمُنْقَلِبُونَ.
از حضرت رسول (صلى الله علیه وآله وسلم ) منقول است که بر کوهان هر شترى شیطانى هست چون سوار آن شوید چنانچه خدا فرموده است بگوئید سُبْحانَ الَّذى سَخَّرَ لَنا هذا وَما کُنّا لَهُ مُقْرِنینَ.
در حدیث معتبر منقول است که چون چهارپاى حضرت رسول (صلى الله علیه وآله وسلم ) بسر در میامد یا پایش میلغزید این دعا میخواندند اَللّهُمَّ اِنّى اَعُوذُ بِکَ مِنْ زَوالِ نِعْمَتِکَ وَمِنْ تَحْویلِ عافِیَتِکَ وَمِنْ فُجاءَهِ نَقْمَتِکَ.
در حدیث دیگر منقول است که شخصى بخدمت حضرت صادق (علیه السلام ) شکایت کرد که دابه من گهگیر است و در هنگام رفتار یکدفعه میایستد حضرت فرمود که این آیه در گوشش بخوان اَوَلَمْ یَرَوا اَنّا خَلَقْنا لَهُمْ مِمّا عَمِلَتْ اَیْدینا اَنْعامًا فَهُمْ لَها مالِکُونَ وَذَلَّلْناها لَهُمْ فَمِنْها رَکُوبُهُمْ وَمِنْها یَاءْکُلُونَ.
در حدیث حسن از حضرت صادق (علیه السلام ) منقول است که لازم است که سواره باخبر کند پیاده گانرا که بایشان آزار نرساند چهار پاى او، وفرمود که روزى حضرت امیر المؤ منین (علیه السلام ) سوار شدند جمعى پیاده با حضرت رواین شدند فرمود که آیا کارى دارید؟ گفتند نه ولیکن میخواهیم که در رکاب تو راه رویم فرمود که برگردید که راه رفتن پیاده با سواره باعث غرور و فساد سواره و موجب مذلت و خوارى پیاده است .
درحدیث دیگر از عبدالله بن عطا منقول است که گفت روزى بخدمت حضرت امام محمد باقر (علیه السلام ) رفتم فرمود که دوچهارپا براى ما زین کن رفتم الاغى و استرى را زین کردم استر را پیش بردم که آنحضرت سوار شوند فرمود که الاغ را پیش بیاور که بهترین چهارپایان نزد من الاغ است و استر را خود سوار شو پس الاغ را آوردم و رکاب را گرفتم چون سوار شدند گفتند اَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى هَدانا لِلاِْسْلام وَعَلَّمْنا الْقُرْآنَ وَمَنَّ عَلَیْنا بِمُحَمَّدٍ (صلى الله علیه وآله وسلم ) وَالْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى سَخَّرَ لَنا هذا وَما کُنّا لَهُ مُقْرِنینَ واِنّا اِلى رَبِّنا مُنْقَلِبُونَ وَالْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعالَمینَ پس روانه شدند و در اثناى راه دیدم که الاغ شوخى در رفتار میگرد حضرت خودرا به پیش زین چسبانید عرض کردم یابن رسول الله مگر شما را آزارى هست فرمود که نه رسول خدا (صلى الله علیه وآله وسلم ) الاغى داشت که آنرا عفیر مى نامیدند و چون سوار آن میشدند از شادى آنکه آنحضرت بر آن سوارشده است شوخى در رفتار میکرد که دوشهاى مبارک آنحضرت را بحرکت میاورد و انحضرت خود را به پیش زین میچسبانید و میفرمود اَللّهُمَّ لَیْسَ مِنّ وَلکِنْ ذا مِنْ عَفیرِ یعنى خداوندا این از من نیست ولیکن این خیلا و تبختر از عفیر است من نیز چنین کردم . اى عزیزان تفکر کنید که آن بزرگواران از خیلا و نخوت رفتار اندیشه داشته اند و موجود خدا عذر مى طلبیده اند پس آنانکه بر اسبهاى تازى نژاد خوش رفتار به آن نخوت و غنج ودلال سوار میشوند و بر آسمان و زمین به رفتار خود منت مى نهند و غیر خود کسى را موجود نمیشمارند چگونه عذر خواهند خواست .
در حدیث معتبر از حضرت صادق (علیه السلام ) منقول است که آیا شرم نمى کنید شما بر روى چهارپاى خود خوانندگى میکنید و آن در زیر شما تسبیح پروردگار خود مى گوید؟
از حضرت امیر المؤ منین (علیه السلام ) فرمود که چهارپاى من هرگز بسر نیامد زیرا که هرگز من بر روى زراعت کسى آنرا نراندم و کشت زار کسى را پامال نکردم .

در ادعیه و آداب سوارى

 

خواص و فضادل سوره نازعات

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *